Friday, November 25, 2011

അഹിംസാപര്‍വ്വം

varika released yday- link here.                       


അച്ഛനമ്മമാരേ, നിങ്ങള്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കാറുണ്ടോ? ഇനി ശിക്ഷിക്കും മുമ്പ് ഇതൊന്നു വായിക്കണേ.

കഞ്ഞുങ്ങളെ വളര്‍ത്തേണ്ടതെങ്ങനെ എന്നതിനെ പറ്റി ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ നിന്ന് അറിവുകള്‍ അനവധി കിട്ടും. അതിലൊന്നും കിട്ടാത്ത ഒരു സ്വാനുഭവ പാഠമിതാ. പങ്കു വയ്ക്കുന്നത് ലോകത്തിന്റെ നിത്യവിസ്മയമായ, നമ്മുടെ സ്വന്തം ഗാന്ധിജിയുടെ പൗത്രന്‍ ഡോ.അരുണ്‍ ഗാന്ധി. '  ഇന്ന് കാണാനിടയില്ലാത്ത ഒരു പാഠം' എന്ന ഫോര്‍വേഡഡ് മെയിലിന്റെ സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ.

'തെക്കന്‍ ആഫ്രിക്കയില്‍, ഡര്‍ബനില്‍ നിന്നു 18 മൈലകലെ കരിമ്പുതോട്ടത്തിന്റെ നടുക്ക് എന്റെ അപ്പൂപ്പന്‍ (ഗാന്ധിജി) സ്ഥാപിച്ച സ്ഥാപനത്തില്‍ അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്കൊപ്പം താമസിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കു 16 വയസ്സായിരുന്നു. അത് ശരിക്കും ഒരു ഉള്‍നാടായിരുന്നതിനാല്‍ പുറത്ത് ടൗണില്‍ പോയി കൂട്ടുകാരെ കാണുന്നതിനും സിനിമ കാണുന്നതിനും എന്റെ സഹോദരിമാരും ഞാനും വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം മുഴുവന്‍ നീണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സമ്മേളനത്തിനായി ടൗണിലേക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കുവാന്‍ അച്ഛന്‍ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഞാന്‍ ആ അവസരത്തിലേക്ക് എടുത്തു ചാടി. ഞാന്‍ ടൗണില്‍ പോകയായിരുന്നതിനാല്‍ അമ്മ പലവ്യജ്ഞനങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ പട്ടിക തന്നു, ദിവസം മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ ടൗണില്‍ ഉണ്ടാകുമെന്നതിനാല്‍  തീര്‍ക്കാനുണ്ടായിരുന്ന കുറേ കാര്യങ്ങള്‍, കാര്‍ സര്‍വ്വീസ് ചെയ്യിക്കുക എന്ന പോലുള്ള ജോലികള്‍ അച്ഛനും ഏല്‍പ്പിച്ചു. രാവിലെ അച്ഛനെ ടൗണില്‍ വിട്ടപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു 'വൈകീട്ട് അഞ്ചു മണിക്ക് നമുക്കിവിടെ കാണാം, എന്നിട്ട് ഒന്നിച്ച് വീട്ടില്‍ പോകാം.'

എന്റെ ജോലികളെല്ലാം തിരക്കിട്ടു പൂര്‍ത്തിയാക്കി ഞാന്‍ നേരേ തൊട്ടടുത്തുള്ള സിനിമാശാലയില്‍ പോയി. ഒരു ജോണ്‍ വയിന്‍ സിനിമയില്‍ മുഴുകിയിരുന്ന് സമയം മറന്നു. ഓര്‍മ്മിച്ചപ്പോഴേയ്ക്കും സമയം അഞ്ചര ആയിരുന്നു. ഞാന്‍ ഗറാഷിലേക്ക് ഓടി കാറുമായി അച്ഛന്‍ നില്‍ക്കുന്നിടത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ മിയ്ക്കവാറും 6 മണി ആയിരുന്നു.

'നീ എന്താ  ഇത്ര താമസിച്ചത്' അച്ഛന് പരിഭ്രമമായി. ജോണ്‍ വയന്‍ പടി
ഞ്ഞാറന്‍ പടം കാണുകയായിരുന്നുവെന്ന് പറയുവാന്‍ നാണക്കേടു തോന്നി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, 'കാറിന്റെ പണി തീര്‍ന്നിരുന്നില്ല, അതുകൊണ്ട് എനിക്കു കാത്തു നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നു, ' ഗറാഷില്‍ അച്ഛന്‍ നേരത്തേ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന് അറിയാതെയാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്. എന്റെ നുണ കൈയ്യോടെ പിടിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു ' ഞാന്‍ നിന്നെ വളര്‍ത്തിയതില്‍ എന്തോ തെറ്റുപറ്റിയിട്ടുണ്ട്, നിനക്ക് എന്നോട് സത്യം പറയാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസം എന്റെ വളര്‍ത്തല്‍ നിനക്ക് നേടിത്തന്നില്ല. എവിടെയാണ് എനിക്കു തെറ്റിയത് എന്നറിയുവാനായി ഞാന്‍ അതിനെപ്പറ്റി ആലോചിച്ച് വീട്ടിലേക്കുള്ള 18 മൈല്‍ ദൂരം നടക്കാന്‍ പോകുന്നു.'

സൂട്ടും ഷൂസും ധരിച്ചിരുന്ന അച്ഛന്‍, മിയ്ക്കവാറും തേയ്ക്കാത്ത, വെളിച്ചമില്ലാത്ത റോഡിലൂടെ ഇരുട്ടത്ത് വീട്ടിലേക്കു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. എനിക്ക് അച്ഛനെ വിട്ടിട്ടു പോകാന്‍ ആയില്ല, അതുകൊണ്ട്  അഞ്ചര മണിക്കൂര്‍ സമയം അച്ഛനു പിറകേ ഞാന്‍ വണ്ടി ഓടിച്ചു, എന്റെ വായില്‍ നിന്നു വീണ ഒരു അവിവേകനുണ മൂലം എന്റെ അച്ഛന്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ യാതന കണ്ടുകൊണ്ട്.  ഇനിമേല്‍  ഒരിക്കലും നുണ പറയില്ലെന്ന് അന്ന് അവിടെവച്ച് ഞാന്‍ തീരുമാനമെടുത്തു.

ആ സംഭവത്തെപ്പറ്റി ഇടയ്ക്കിടെ ചിന്തിച്ച് ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെടാറുണ്ട്, നമ്മള്‍ നമ്മുടെ കുട്ടികളെ ശിക്ഷിക്കുന്ന വിധം ഞാന്‍ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ , ഞാന്‍ എന്നെങ്കിലും പാഠം പഠിക്കുമായിരുന്നോ എന്ന്. അങ്ങനെ ഞാന്‍ കരുതുന്നില്ല. ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും അതാവര്‍ത്തിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ ഒരൊറ്റ അഹിംസാ പ്രവര്‍ത്തി വളരെ ശക്തമായിരുന്നു, അതിനാല്‍ അത് ഇന്നലെ  സംഭവിച്ചതു പോലെയാണ് എനിക്ക്.

അതാണ് അംഹിംസയുടെ ശക്തി.'

കുട്ടികളെ വളര്‍ത്തുന്നതില്‍ അഹിംസയ്ക്കുള്ള പങ്ക് എന്ന വിഷയത്തില്‍ ഗാന്ധിജിയുടെ പൗത്രന്‍ ഡോ.അരുണ്‍ ഗാന്ധി പോര്‍ട്ടോ റീകോ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയില്‍ ജൂണ്‍ 9 നു നടത്തിയ പ്രഭാഷണത്തില്‍ പങ്കു വച്ചതാണ് ഈ അനുഭവം.

ഇനി അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞ കഥ, അല്ല, അനുഭവം- സ്‌കൂള്‍ക്ലാസ്സില്‍ അച്ഛന്റെ മാഷായിരുന്നു സുകുമാരപിള്ള സര്‍. കര്‍ക്കശക്കാരന്‍, അങ്ങേയറ്റം നിഷ്ഠയുള്ള ആള്‍. പുറമേ പരുക്കനെങ്കിലും സ്‌നേഹസമ്പന്നന്‍. ക്ലാസ്സില്‍  ഒരു മോഷണം നടന്നു . കുറ്റം ചെയ്ത കുട്ടിയെ കണ്ടു പിടിക്കാനും ശിക്ഷിക്കാനുമൊന്നും ശ്രമിക്കാതെ മാഷ് മേശപ്പുറത്തു നിന്നു ചൂരലെടുത്തു, തന്റെ വിദ്യാര്‍ത്ഥി ചെയ്ത തെറ്റ് ഏറ്റെടുത്തു ,സ്വയം ശിക്ഷിച്ചു. എങ്ങനെയെന്നല്ലേ? കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, സ്വന്തം തുടയില്‍ ആഞ്ഞാഞ്ഞ് അടിച്ചു, രക്തം കിനിയുംവരെ. അപ്പോഴേയ്ക്കും ഒരു കുട്ടി ഓടി വന്ന് ചൂരല്‍ പിടിച്ചു വാങ്ങി , സാറിന്റെ കാലില്‍ വീണു മാപ്പപേക്ഷിച്ചു. ആ സ്‌കൂളിലെ കുട്ടികള്‍ പിന്നീട് ഒരിക്കലും മോഷ്ടിക്കുന്നതിനെ പറ്റി ചിന്തിച്ചിട്ടു പോലുും കാണില്ല, തീര്‍ച്ച.





Thursday, November 17, 2011

ചിരിയുടെ നാള്‍വഴികള്‍


                       
ഇനി അയ്യപ്പപുണ്യം നിറയും ശരണംവിളിനാളുകള്‍. കണ്ണനുണ്ണിയുടെ വര്‍ഷഗീതം ബ്ലോഗിലെ http://varshageetam.blogspot.com/   ' ശരണവഴിയിലൂടെ' തുടങ്ങാം ഇന്ന്.

' ഹരിവരാസനം പാടി നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ മലയിറങ്ങുമ്പോള്‍ അനുഭവിക്കു ന്നത് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത സമാധാനവും ശാന്തിയും. ഓരോ തവണ മ ലയിറങ്ങി പമ്പയിലെത്തി മുങ്ങി നിവരുമ്പോഴും ഇനി അടുത്ത മടങ്ങി വരവ്  എത്ര വേഗം ആയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നത് ഇവിടെ മാത്രം ഉ ണ്ടാവുന്ന അനുഭവം.' ഒരിക്കല്‍ ശ്രീ യേശുദാസ് പറഞ്ഞു, വ്രതമാരംഭിച്ചാല്‍ പിന്നെ ആ ആള്‍ അയ്യപ്പനാകുകയാണ്, അങ്ങനെ വേറൊരു ദൈവവുമില്ല എന്ന്. തന്നെ കാണാന്‍ വരുന്നവര്‍ക്ക് അവനവനെ തന്നെ നല്‍കുന്ന ദൈവം! തത്വമസി!പക്ഷേ ഞങ്ങള്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് നിഷിദ്ധമാണല്ലോ പൂങ്കാവനം! അത് അയ്യപ്പന്‍ നിഷേധിച്ചതാവില്ല, തീര്‍ച്ച, ഭക്തനും ഭക്തയും തമ്മില്‍ ദൈവം വേര്‍തിരിവ് കാണിക്കില്ല.

നര്‍മ്മപ്രധാനമാണ് വര്‍ഷഗീതം. കുട്ടിക്കാലം, നാട്ടുകാര്യങ്ങള്‍, ജോലിസ്ഥലവിശേഷങ്ങള്‍ എന്നിവ നര്‍മ്മത്തില്‍ ചാലിച്ച് കംപ്യൂട്ടര്‍-മൊബൈല്‍ പദാവലിയും ആംഗലേയപദങ്ങളും ഇഴചേര്‍ത്ത് രസകരമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
 
കള്ളിയങ്കാട്ടു സരസ്വതി-'അമ്പലത്തിലെ കാളിയുടെ പി എ ആണത്രേ ടി കക്ഷി..കാളിക്ക് ചെയ്തു തീര്‍ക്കാന്‍ ടൈം കിട്ടാത്ത മൈനര്‍ ആന്‍ഡ് സില്ലി വര്‍ക്‌സ്  ഒക്കെ ഔട്ട് സോഴ്‌സ് ചെയ്യുന്നത്  ഈ പുള്ളികാരിക്ക് ആണത്രേ. സാലറി കുറവായോണ്ട് യക്ഷി പാര്‍ട്ട് ടൈം ആയി അതിലെ പോകുന്നവരെ ഒക്കെ പേടിപ്പിച്ചും പോക്കറ്റടിച്ചും ആണത്രേ മാസം ഒന്ന് വട്ടം  എത്തിക്കുന്നത്. ' അവസാനം യക്ഷി വിറകു മോഷ്ടിക്കാന്‍ വരുന്ന സരസ്വതിച്ചേച്ചിയാണെന്ന് കണ്ടുപിടിച്ചു. അതിനിടയ്ക്കു നടന്ന സംഭവങ്ങള്‍ രസാവഹം.

അനുജനെ മാങ്ങ എറിയാന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നതും, കൊഴി മാവിന്റെ നൂറുമീറ്റര്‍ അകലെ കൂടി പോയി അയല്‍പക്കത്ത് മുറ്റത്തു നിന്ന തങ്കമ്മച്ചേച്ചീടെ നെറ്റിക്കു കൊണ്ടു ചോര വാര്‍ന്നതുമാണ് കൈവിട്ട കൊന്നപ്പത്തല്‍- 'ആദ്യം കു   റെ ജാഡ ഒക്കെ കാണിച്ചെങ്കി ലും ഒടുക്കം നാല് സൂപ്പര്‍മാന്‍ നയിം സ്ലിപ്പും, ഒരു പാക്കറ്റ് ബൂമര്‍ ബബിള്‍ ഗവും ദക്ഷിണയായി സ്വീകരിച്ചു ഞാന്‍ അവ നെ എന്റെ ശിഷ്യനാക്കി......കൊഴി പാഞ്ഞു വന്നപ്പോ തങ്കമ്മച്ചേച്ചി തല മാറ്റി പിടിക്കാത്തത് ആരുടെ കുറ്റം. കുറഞ്ഞത് മുറ്റത്ത് മുളക് ചിക്കാന്‍ ഇറങ്ങു മ്പോള്‍ ഒരു ഹെല്‍മെറ്റ് എങ്കിലും വെക്കാത്തത് അശ്രദ്ധ അല്ലെ?'-പിന്നല്ലാ തെ, തികഞ്ഞ അശ്രദ്ധ തന്നെ. അയല്‍പക്കത്തെ കുട്ടിക്കുരങ്ങന്മാരുടെ മാങ്ങാ എറിയല്‍ പഠനശിബിരത്തെപ്പറ്റി ആ ചേച്ചി അറിഞ്ഞുട്ടുണ്ടാവില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ബക്കറ്റോ കുട്ടയോ എങ്കിലും തലയില്‍ കമഴ്ത്തിയേനേ.

ഇത് 10 പേര്‍ക്കയച്ചില്ലെങ്കില്‍ മുച്ചൂടും നശിക്കും എന്നുള്ള വിരട്ടല്‍ പണ്ട് പോസ്റ്റ് കാര്‍ഡിലൂടെയായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നത് ദൈവങ്ങളുടെ ചെത്തു പടങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ ഈമെയിലിലൂടെയാണ് വരുന്നത്. കര്‍ത്താവിന്റെ പേരില്‍ ഒരു കുരിശില്‍ നിന്നും-' ഇത് കണ്ടപ്പോ പാപ്പനംകോട്ടെ പത്രോസ് ചേ  ട്ടന്‍ പത്തു പേര്‍ക്ക് അയച്ചു. പുള്ളീടെ പശു പിറ്റേ ദിവസം പത്തു പെറ്റു. പാ ലക്കാട്ടെ പൊന്നമ്മിണി പടം കണ്ടപ്പോ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. പതിനൊന്നിന്റെ അന്ന് പാവത്തിനെ പാമ്പ് കടിച്ചു. അത് കൊണ്ട് വേഗം ഇത് പറ്റുന്നത്രയും പേര്‍ക്ക് അയച്ചു കൊടുക്കുക . അയച്ചു കൊടുക്കാതെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്താല്‍ പണി കിട്ടും, പണ്ടാരടങ്ങും.....ശരിക്കും ഇങ്ങനെ  ആളുകളെ പേടിപ്പിച്ചും ടെന്‍ ഷന്‍ അടിപ്പിച്ചും സ്വന്തം പ്രശസ്തി വര്‍ധിപ്പിക്കേണ്ട ഗതികേട് ഉണ്ണിയേശു വിനും കൊട്ടാരക്കര ഗണപതിക്കും ഒക്കെ ഉണ്ടോ ?' ഇല്ലേയില്ല, നമ്മള്‍ ദൈവങ്ങള്‍ക്കും നമ്മുടെ ചിന്താനിലവാരമാണ് കല്‍പ്പിക്കുന്നത്, അതുകൊണ്ടാണിങ്ങനെ ദൈവപേരില്‍ ഭീഷണിപ്പെടുത്തലും മറ്റും.

ഹാസ്യത്തിനുവേണ്ടി കുത്തിത്തിരുകിയ ഹാസ്യം പലപ്പോഴും ചിരിക്കു പകരം കരച്ചിലാണ് ഉണ്ടാക്കുക. പക്ഷേ കണ്ണനുണ്ണിയുടെ എഴുത്തില്‍ നിറയുന്ന  ത് ജീവിതത്തില്‍ നിന്നു പൊക്കിയെടുത്ത ഹാസ്യാനുഭവങ്ങള്‍. അതിനു പത്തര മാറ്റ്. ആനന്ദവല്ലിയുടെ ആദ്യപ്രണയം, ഓരോ അടി വരുന്ന വഴിയേ, ഒരു ക്വട്ടേഷന്‍ വീരഗാഥ, പുല്ലുകുളങ്ങര ഗണേശന്‍(ആനയാണേ), എന്റെ കടിഞ്ഞൂല്‍ സിഗററ്റ്, ഒരു കൃഷിക്കാരന്റെ അന്ത്യം എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു വിഷയങ്ങള്‍. ഇപ്പോള്‍ കണ്ണനുണ്ണിയുടെ എഴുത്തിനെ കുറിച്ച്  ഏകദേശരൂപം ആയില്ലേ? കാടും പടലും അടിച്ച് ചിലതിനൊക്കെ നീളം കൂടിയതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ വായനാസുഖം കുറയുന്നില്ല, ഒരിക്കലും. കടമ്പനാട്ടെ ജാനുവമ്മൂമ്മയുടെ പരാക്രമങ്ങള്‍ വായിച്ചപ്പോള്‍ പക്ഷേ ചിരി വന്നില്ല, സങ്കടം വരികയും ചെയ്തു. വായിക്കൂ, അപ്പോള്‍ മനസ്സിലാവും എന്തുകൊണ്ട് എന്ന്.

ജീവിതത്തുണ്ട്-ശബരിമലകയറ്റം 21 തവണ പുല്ലു പോലെ കടന്ന് പെരിയസ്വാമിയായി മാറിയ ഒരു വല്യച്ഛന്റെ കെട്ടുനിറ നടക്കുന്നു. മാഷാണ്, മലയാളവാക്കുകള്‍ മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കൂ. മാലയിട്ടു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എല്ലാം സ്വാമി ചേര്‍ത്ത് മാത്രമേ പറയൂ. എടുത്തു വച്ച ഒരു പ്ലേറ്റ് കണ്ടില്ല, തിരിഞ്ഞ് വല്യമ്മയോടൊരു ചോദ്യം- 'പിഞ്ഞാണസ്വാമി   എവിടെ'?   അന്ന് കുട്ടിയാ യിരുന്ന ഞാന്‍ ചിരിയടക്കാന്‍ പാടുപെട്ടു, പക്ഷേ ഭക്തിപ്പടവുകളുടെ ഒന്നാം പടി കയറാന്‍ പെടാപ്പാടു പെടുന്ന എനിക്കിപ്പോള്‍ മനസ്സിലാവുന്നു, അചഞ്ചലനിഷ്ഠയുടെ ശക്തി, ഭക്തിയുടെ നിറവ് !


Friday, November 11, 2011

കുഞ്ഞി സിനിമ


                     
(10.11.2011 ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച വാരികയുടെ ഓണ്‍ലൈന്‍ ലിങ്ക്.)

ചെറുദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ധാരാളം സിനിമകളുണ്ട് യൂട്യൂബില്‍. കുറഞ്ഞസമയം കൊണ്ട് വലിയ കാര്യം പറയുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിസിനിമയെപ്പറ്റി.

1. തെരുവുവിളക്ക്-  http://tinyurl.com/3c9yl8n

എല്ലാ സര്‍ക്കാര്‍ ജോലിക്കാരും ' The street Light' എന്ന ഈ ഫിലിം നിശ്ചയമായും കണ്ടിരിക്കണം. 'ഇത്ര കാലം ഞങ്ങളുടെ കഴിവ് കോമഡിക്കും ഹാസ്യത്തിനും വേണ്ടി ഞങ്ങള്‍ കളഞ്ഞു, ഇതാദ്യമായി ഒരു പ്രധാന ആശയം അവതരിപ്പി ക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ശ്രമിക്കുന്നു, നിങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടപ്പെടും എന്നു കരുത ട്ടെ' എന്നാണ് ആംഗലേയ സബ്‌ടൈറ്റിലുള്ള ഈ ഹിന്ദി ഫിലിം തുടങ്ങുന്നത്.രാത്രിയിലെ തെരുവു ദൃശ്യത്തിനൊടുവില്‍ ക്യാമറ ഇലക്ട്രിസിറ്റി ഓഫീസില്‍ എത്തുന്നു. ഗണേഷ് നഗര്‍ ലെയിന്‍ മൂന്നില്‍ നിന്ന് പ്രശാന്ത് എന്ന ആമുഖത്തോടെ ഒരാള്‍ തങ്ങളുടെ തെരുവില്‍ വിളക്കു കത്തുന്നില്ല എന്ന് ഓഫീസറെ ഫോണ്‍ ചെയ്യുന്നു.

ഓഫീസര്‍- നേരത്തേ അറിയിച്ചിരുന്നുവോ?
പ്രശാന്ത്- ഉവ്വ് സാര്‍, പല പ്രാവശ്യം.

-ഇതൊരു സര്‍ക്കാര്‍ ആഫീസല്ലേ. ഇവിടെ ആള്‍ക്കാര്‍ ഇതുപോലൊക്കെയേ   പണിയെടുക്കൂ.

-ഇവിടെ ഒരേ ഒരു വിളക്കേ ഉള്ളു സര്‍. യാത്രക്കാര്‍ക്കും ട്യൂഷന്‍ കഴിഞ്ഞു വരുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കും മറ്റും അതു വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നു. താങ്കള്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനാവുമെങ്കില്‍ അതു വലിയ ഒരാശ്വാസമായിരിക്കും .

തെരുവിലെ റിപ്പയര്‍ പോയിന്റിലെത്തി ഒരാള്‍ കേടുപാടുകള്‍ തീര്‍ക്കുന്നു. അയാള്‍ ഒരു ടെലിഫോണ്‍ ബൂത്തിലെത്തി. നിസ്സാരപ്രശ്‌നമേ ഉണ്ടായിരുന്നു ള്ളു വെന്നും അതു പരിഹരിച്ചുവെന്നും മേലാവില്‍ വിളിച്ചറിയിക്കുന്നു.

'നന്ദി സര്‍, താങ്കള്‍ ചെയ്തത് ഒരു വലിയ കാര്യമാണ് .'-ബൂത്തുടമ

ഇലക്ട്രീഷ്യന്‍-എന്നോടല്ല, കഴിഞ്ഞ നാലഞ്ചു ദിവസമായി നിരന്തരം ആഫീസില്‍ വിളിച്ചു ശല്യപ്പെടുത്തിയ ആ ഇഡിയറ്റിനോടാണ് നന്ദി പറയേണ്ടത്.

-ആ ഇഡിയറ്റ് ഇതാ താങ്കളുടെ മുന്നില്‍ ഇരിക്കുന്നു സര്‍.

ഫോണ്‍ചെയ്തതിന്റെ നാണയം എടുക്കാനായി ബൂത്ത് ഉടമ കൈ കൊണ്ട് പരതുന്നതു കണ്ട് ആഗതന്‍ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു.

-താങ്കള്‍ ...താങ്കള്‍ക്കു കണ്ണു കാണാനാവില്ലേ?

-ഇല്ല, സാബ്, ഞാന്‍ അന്ധനാണ്.

- പിന്നെ...പല പ്രാവശ്യം താങ്കള്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്തത്? എനിക്കു താങ്കളെ മന സ്സിലാക്കാനാവുന്നില്ല.

'എന്റെ ജീവിതം ഇരുട്ടിലാണ്.അതിനാല്‍ ഇരുട്ടെന്താണ് എന്നെനിക്കറിയാം.'

കാഴ്ച്ചശക്തി ഇല്ലാത്ത ഒരാള്‍ക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഇത്ര കണ്ട് ഭാവനയില്‍ കാണാനാവുമെങ്കില്‍, ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ, നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്തു ചെയ്യാന്‍ കഴിയുമെന്ന് എന്ന  ചോദ്യത്തിലാണ് 3.49 മിനിറ്റുള്ള ഹരീശ് ശര്‍മ്മ ഫിലിം അവസാനിക്കുന്നത്.

സത്യന്‍ അന്തിക്കാടിനും ശ്രീനിവാസനും മാത്രമല്ല 'സന്ദേശം' നല്‍കാന്‍ കഴിയുക, ബാലചന്ദ്രമേനോനു മാത്രമല്ല ഇത്തിരി നേരം കൊണ്ട് ഒത്തിരി കാര്യം പറയാനാവുക, യൂട്യൂബ് ഫിലിമിനും ആവും!

2.ദൈവവുമായി മുഖാമുഖം

സംഭാഷണമില്ലാത്ത ഒരു വീഡിയോ അവതരണം ആണ് The Interview with God. ഒരാള്‍ ദൈവത്തോട് ചോദിക്കുന്നു, ദൈവം ഉത്തരം പറയുന്നു. ഒരു അജ്ഞാതകവിയുടെ വരികളാണ് എഴുതി കാണിക്കുന്ന ചോദ്യോത്തരങ്ങള്‍.
-മനുഷ്യരാശിയെപ്പറ്റി താങ്കളെ ഏറ്റവും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതെന്താണ് ?
-പണം ഉണ്ടാക്കുവാനായി അവര്‍ അവരുടെ ആരോഗ്യം നശിപ്പിക്കുന്നു, പിന്നെ ആരോഗ്യം തിരിച്ചു കിട്ടാനായി പണം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു.

പ്രകൃതിയുടെ നിറച്ചാര്‍ത്ത് ഒപ്പിയെടുത്ത വശ്യമോഹനദൃശ്യങ്ങളുടെ അകമ്പടിയില്‍ ഇനിയും ഉണ്ട് ചോദ്യോത്തരങ്ങള്‍. ഭൂമി എത്ര സുന്ദരം എന്ന് പറ ഞ്ഞുപോകും. കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒന്നു കാണിച്ചുകൂടെ? ഇതിലേ പോയാലും- http://tinyurl.com/8nn8hy

നിരീക്ഷണം-സിനിമയില്‍ സൂപ്പര്‍ നായകര്‍  ഇപ്പോള്‍ ദൈവത്തിനു വഴിമാറിയിരിക്കുന്നു. രഞ്ചിത്തിന്റെ നന്ദനത്തില്‍ ചുള്ളന്‍ വേഷത്തിലെത്തുന്ന സാക്ഷാല്‍ ഗുരുവായൂരപ്പന്‍, പ്രാഞ്ചിയേട്ടനില്‍ രസികനായ ഫ്രാന്‍സിസ് പുണ്യവാളന്‍.  ചേതന്‍ ഭഗത്തിന്റെ വണ്‍ നൈറ്റ് അറ്റ്് കോള്‍ സെന്റര്‍ എന്ന നോവലില്‍ പ്രതിസന്ധിഘട്ടത്തില്‍ ദൈവത്തിന്റെ  ഫോണ്‍ വിളി. ദൈവത്തിന്റെ  നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടല്‍ ഇക്കാലത്ത് തികച്ചും അനിവാര്യം.

ആഗ്രഹം-എനിക്ക് എന്നാവും ദൈവത്തിന്റെ ഈമെയില്‍ സന്ദേശം വരിക?



Friday, November 4, 2011

പൂര്‍ണ്ണവിരാമം


                             
എല്ലാം നേടി കഴിഞ്ഞുവെന്ന തോന്നല്‍ കൊണ്ട് മനുഷ്യര്‍ ജീവിതത്തിനു പൂര്‍ണ്ണവിരാമം ഇടുമോ? ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഓരോരോ കാരണം ഉണ്ടാകും. എന്നാല്‍ പൂര്‍ണ്ണതൃപ്തിയോടെ സ്വയം അരങ്ങൊഴിയുന്നതിനെപ്പറ്റി ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കില്‍ കേട്ടാലും ആ പുതുമ.

' ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ച് വളരെ സംഭവബഹുലവും സന്തുഷ്ടവുമായ ജീവിതം നയിച്ചു. ലോകം മുഴുവന്‍ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു, പല രാജ്യങ്ങളില്‍ താമസിച്ചു, സാധി ക്കും എന്ന് ഒരിക്കലും സങ്കല്‍പ്പിച്ചിട്ടു പോലുമില്ലാത്തത്ര ധനം സമ്പാദിച്ചു, ഞങ്ങള്‍ക്ക് തൃപ്തിയും സന്തോഷവും ലഭിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ക്കായി പണം ചെലവഴിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം ഞങ്ങളുടേതു മാത്രമാണെന്ന ചിന്താഗതിക്കാരാണു ഞങ്ങള്‍. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിക്കാന്‍ എത്രത്തോളം അവകാശമുണ്ടോ, അത്രത്തോളം തന്നെ അവകാശം മരിക്കാനും ഉണ്ട്. '

ഒക്ടോബര്‍ 3-ാം തീയതി ഗോവയില്‍ പനാജിക്കടുത്ത് ഒരു ഫാന്‍ കൊളുത്തില്‍ തൂങ്ങി ഒന്നിച്ച് ജീവിതമവസാനിപ്പിച്ച ഐടി ദമ്പതികള്‍ 39 കാരന്‍ ആനന്ദിന്റേയും 36 കാരി ദീപാ രന്തിദേവന്റേയും ആത്മഹത്യാ കുറിപ്പാണിത്. അവര്‍ക്ക് കടങ്ങളോ ബാദ്ധ്യതകളോ ഇല്ല. അവരുടെ വില്‍പത്രവും കുറിപ്പിനടുത്തുണ്ടായിരുന്നു. കുടുംബത്തെ അറിയിച്ച ശേഷം ഇലക്ട്രിക് ശ്മശാനത്തില്‍ മറവു ചെയ്യുന്നതിന്റെ ചെലവിലേക്കായി 10000 രൂപയും വച്ചിരുന്നു. രണ്ടുമാസമായി ഒരു പഞ്ചനക്ഷത്രഹോട്ടലില്‍ താമസമായിരുന്നു അവര്‍.

ഒരു കണക്കുകൂട്ടലിനും പിടി തരാതെ മിയ്ക്കവരുടേയും ജീവിതം വഴുതിമാറുമ്പോള്‍ ഇവര്‍ രണ്ടു പേര്‍ എത്ര ആസൂത്രിതമായി, അനായാസമായി, സന്തോഷത്തോടെ(?) മരണത്തെ പുല്‍കി! അവരുടെ തീരുമാനത്തെ ആദരിക്കുന്നു . പക്ഷേ, കുടുക്കു മുറുകുമ്പോഴെങ്കിലും അതില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാന്‍ ആ മനസ്സുകള്‍ വെമ്പിയിരിക്കില്ലേ? അവര്‍ സ്‌നേഹിക്കുന്നവര്‍, അവരെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവര്‍, അങ്ങനെ ആരും ഈ ഭൂമിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കില്ലേ? അവരെ ഓര്‍ത്തു കാണില്ലേ?

ജീവനൊടുക്കിയത്് രണ്ടു യുവജന്മങ്ങള്‍. മലയാളി സഹയുവത്വങ്ങളുടെ പ്രതികരണം അറിയണ്ടേ? ആഷ്‌ലിയുടെ ഗൂഗിള്‍ ബസ് http://tinyurl.com/4485nte  ചര്‍ച്ചകളില്‍ നിന്നു ചിലത് ഇവിടെ വായിക്കാം.

ആഷ്‌ലി (ബ്ലോഗ്- http://aakramanam.blogspot.com/)- ജീവിതത്തില്‍ എല്ലാം നേ
ടികഴിഞ്ഞാല്‍ (നേടിയോ ഇല്ലയോ എന്നതിന് ബെസ്റ്റ് ജഡ്ജ് അവനവന്‍ ത   ന്നെ), നെക്സ്റ്റ് വാട്ട് ? വയസ്സായി അസുഖം വന്നു നരകിച്ചു കിടക്കുന്നതിലും നല്ലത് സ്വരം നന്നാകുമ്പോ പാട്ട് നിര്‍ത്തുന്നത് ആണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന രണ്ടു പേര്‍ !!! എന്തായാലും, ജീവിതം ആകെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, ജീവിക്കാന്‍ വ ഴിയില്ലാ എന്ന് ആത്മഹത്യ എന്ന ഒഴിവു നോക്കുന്നവരില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്ത രാണ് ഇവര്‍. ശരിയും തെറ്റും ആപേക്ഷികം. സൊ, നോ കമന്റ്‌സ്. പക്ഷെ ഇന്‍സ്പയര്‍ ചെയ്യാന്‍ ആളുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ ജീവിതം കൊണ്ട് വേറെ ആരുടെ എങ്കിലും ജീവിതത്തില്‍/ലോകത്തില്‍ എന്തേലും മാറ്റം വരുത്താന്‍ നോക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കാമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. അറ്റ്‌ലീസ്റ്റ് ആ  കിഡ്‌നി, കണ്ണ് എല്ലാം ആര്‍ക്കെങ്കിലും കൊടുത്തിട്ട് പോകാമായിരുന്നു.

റോസ്-ലക്ഷ്യങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് അത്രേം വലുതായിക്കൊണ്ടിരിക്കണ ഇക്കാല ത്ത് അവരെയെന്താണാവോ ജീവിതം ഇത്ര വേഗം മടുപ്പിച്ച് കളഞ്ഞത്. സ്്‌നേ
ഹിച്ചൊക്കെ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് കൊതി തീരുമോ.

ആദിത്യന്‍-ലൈഫിന്റെ പര്‍പ്പസിനെപ്പറ്റി ഇതേ വരെ ആലോചിച്ചിട്ടില്ല. കൂടു തല്‍ കാശുണ്ടാക്കണം എന്ന ഒരു ജനറല്‍ ഗോള്‍ അല്ലാതെ സ്‌പെസിഫിക്ക് ഗോള്‍സ് ജീവിതത്തില്‍ ഇത് വരെ വെച്ചിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് ലൈഫ് എന്തിന് എന്നതിന് കറക്റ്റ് ഉത്തരമില്ല. ജീവിക്കാന്‍ അതിയായ കൊതിയില്ല, മരിക്കാന്‍  പേടിയുമില്ല. ഇന്ന് നന്നായി ജീവിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് എനിക്ക്. ഞാന്‍ സു ഖം കൂടിപ്പോയത് കൊണ്ട് മരിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല, മറിച്ച് ക്യൂര്‍ ചെ യ്യാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു അസുഖം ഡയഗ്‌നോസ് ചെയ്താല്‍ ഈ വഴിക്ക് പോ കാന്‍ നല്ല ചാന്‍സ് ഉണ്ട്. അറ്റ്‌ലീസ്റ്റ് ആവശ്യമില്ലാത്ത ചപ്പ്ചവറ് ചികില്‍സ അക്‌സപ്റ്റ് ചെയ്യാത്ത വഴിക്കെങ്കിലും പോകും എന്നുറപ്പ്.

സുജ-'തോറ്റു പോയവര്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തതേ നമുക്ക് കേട്ടു പരിചയമു ള്ളു. ചിലപ്പോള്‍ മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണം ഉണ്ടാവാം. മാറാത്ത അസുഖം, കു ട്ടികള്‍ ഉണ്ടാവില്ല അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും. തോല്‍വി സമ്മതിക്കാന്‍ മടിക്കു ന്ന ഒരു മനസ്സ് ഇങ്ങനെ ഒരു കുറിപ്പെഴുതിയതും ആകാം. മാറാ വ്യാധി വന്നവര്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം കൂടി കോഞ്ഞാട്ടയാക്കാതെ, അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചാല്‍ തെറ്റ് പറയാന്‍ പറ്റുമോ ? സി. രാധാകൃ്ഷ്ണന്റെ ഒരു നോവ ലിലെ കഥാപാത്രം പറയുന്നുണ്ട് 'പ്രത്യേകിച്ച് നിരാശയോ പരിഭവമോ ഇല്ലാ തെ  നീണ്ടു പോയ്‌ക്കൊ ണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വാചകം സ്വന്തം അര്‍ത്ഥശൂന്യത മനസ്സിലാക്കി സ്വയം പൂര്‍ണ്ണവിരാമം ഇടുന്ന പോലത്തെ ഒരു ആത്മഹത്യ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ ഒന്നല്ലേ' എന്ന് . അതിവിടെ ചേരുമോ എന്നറിയില്ല.'

ടിവിയില്‍ ഒരു പരസ്യം കാണാറുണ്ട്. ചെക്കന്‍ പെണ്ണിനു കൊടുക്കാന്‍ പോ കുന്നതിന്റെ ലിസ്റ്റ്. സ്വര്‍ണ്ണം, ഡയമണ്ട്, പിന്നെ വേള്‍ഡ് ടൂര്‍. അപ്പോള്‍ ഇതൊക്കെ മതിയോ ഒരു പെണ്ണിന്് ? ഇതൊക്കെയാണോ കുടംബജീവിതസന്തുഷ്ടിയുടെ മാനദണ്ഡം?

കടപ്പാട്-ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്‍ഡ്യ ഓണ്‍ലൈന്‍- http://tinyurl.com/62hl97p . തര്‍ക്കവും വിതര്‍ക്കവുമായി 760 കമന്റുണ്ടവിടെ.